Top 10 Dodelijkste Slangen

Over de hele wereld bestaan er een aantal slangensoorten die in staat zijn om de mens te verwonden of zelfs te doden. Deze slangensoorten hebben niet alleen een dodelijke beet, maar worden ook beschouwd als een van de meest giftige slangen ter wereld die de hoogste aantal dodelijke slachtoffers veroorzaken als gevolg van hun gewelddadig gedrag en krachtig gif.

Onderstaande lijst illustreert en verklaart waarom de 10 dodelijkste slangen momenteel bestaan op basis van een analyse van zowel de algemene toxiciteit, als het potentieel voor menselijke sterfte bij afwezigheid van medicijnen of een geschikt slangen tegengif.

Van zwarte mamba tot inlandtaipan, dit zijn de top 10 dodelijkste slangen ter wereld.

10. Zwarte mamba (Dendroaspis polylepis)

Zwarte mamba

Zwarte mamba’s zijn uiterst giftige slangen. Die leven in de savannes en rotsachtige heuvels van zuidelijk en oostelijk Afrika. De leefomgeving van de zwarte mamba bestaan voornamelijk uit droge en warme gebieden. Velden en akkers met bomen zijn hun favoriete plekken om in te vertoeven. De slang verplaatst zich in laaghangende takken of op de bodem, en gebruikt het hol van een ander dier soms als permanente schuilplaats. Hun voedsel bestaat voornamelijk uit kleine zoogdieren en vogels.

De zwarte mamba wordt ook beschouwd als een van de langste dodelijke gifslangen ter wereld, die ongeveer 3 meter lang kunnen worden, maar sommige kunnen zelfs een lengte bereiken van 4,5 meter. De huidskleur van de zwarte mamba kan variëren van grijs, olijfbruin tot donkerbruin, waarbij volwassen zwarte mamba’s veel donkerder zijn van kleur dan de jonge zwarte mamba’s.

Waarom hebben zwarte mamba’s nu precies deze naam gekregen? Zwarte mamba’s zijn eigenlijk bruin van kleur. Ze hebben hun naam te danken aan het blauw-zwart van de binnenkant van hun mond, die ze laten zien als ze zich bedreigt voelen.

9. Belcher zeeslang (Hydrophis belcheri)

Belcher zeeslang (Hydrophis belcheri)

De belcher zeeslang is een uiterst giftige slang en wordt beschouwd als een van de meest giftige slangen ter wereld. De slang is relatief klein van formaat; variërend van 0,5 tot 1 meter lang met een slank lichaam en een gele basis met groene strepen.

De slang komt vaak voor in de Indische Oceaan, maar ook in de Filipijnen, de Golf van Thailand, de Salomonseilanden en de noordwestelijke kusten van Australië.

De belcher zeeslang is zo giftig dat een enkele beet een slachtoffer in minder dan 30 minuten kan doden. Het gif bestaat uit een hoog gehalte aan neurotoxinen en mycotoxinen. Men heeft onderzocht dat één druppel van het gif sterk genoeg is om 1800 mensen te doden. Symptomen zijn onder andere extreme buikpijn, extreme bloedingen, nierfalen en ademhalingsfalen.

8. Filipijnse cobra (Naja philippinensis)

Filipijnse cobra (Naja philippinensis)

De Filipijnse cobra, een zeer giftige slangensoort, die in de meest noordelijke hoeken van de Filipijnse eilanden voorkomt. De Filipijnse cobra is een middelgrote en stevige slang met een kap op zijn kop die in staat is om uit te zetten wanneer het dier zich bedreigd voelt. De gemiddelde lengte van deze cobra soort is 1,0 meter, de soort kan groeien tot lengtes van 1,6 meter.

Het leefgebied van de Filipijnse cobra’s omvat laaggelegen vlaktes en beboste gebieden, samen met open velden, graslanden, dicht oerwoud, landbouwvelden en menselijke nederzettingen. Deze soort cobra is vooral dol op water, dus het kan gevonden worden in de buurt van vijvers, rivieren, of grote plassen water.

Deze slangen hebben een neurotoxine dat direct invloed heeft op de luchtwegen en het gif is zeer krachtig. Het is bekend dat het verlamming van het neuromusculaire systeem veroorzaakt.

Symptomen van de beet van een Filipijnse cobra verschijnen vaak binnen 30 minuten en zijn onder andere braken, migraine, buikpijn, duizeligheid en ook ademhalingsmoeilijkheden.

Het gif zelf is dodelijk, wat betekent dat de mogelijke behandelingen niet altijd succesvol zijn en meestal de dood tot gevolg hebben. De Filipijnse cobra kan zelfs het gif spugen naar potentiële slachtoffers die ernstige schade aan de ogen kunnen veroorzaken, wat leidt tot permanente blindheid.

7. Doodsadder (Acanthophis antarcticus)

Doodsadder (Acanthophis antarcticus)

De doodsadder is een inheemse cobra-achtige slang uit Australië. Het is een van de meest giftige landslangen in Australië en wereldwijd.

De doodsadder heeft een brede afgeplatte, driehoekige kop en een dik lichaam met banden van rood, bruin en zwart met een grijze, crème of roze buik. Hij kan een maximale lichaamslengte van 70-100 centimeter bereiken. Doodsadders hebben de langste hoektanden van alle Australische slangen.

Het gif van een doodsadder bevat zeer giftige neurotoxine die verlamming of zelfs de dood kunnen veroorzaken. Het kan de snelste aanval leveren van alle giftige slangen die in Australië zijn geregistreerd. De dood van de mens kan binnen zes uur na de beet plaatsvinden.

6. Russells adder (Daboia russelii)

Russells adder (Daboia russelii)

De russels adder is een zeer giftige slang die dodelijk voor de mens kan zijn. De slang wordt maximaal 1,5 meter in de lengte en de huidskleur is bruin met op de rug een rij grote donkerbruine ovale vlekken die elkaar net raken en zwart omzoomd zijn.

De soort komt voor in Azië op het hele Indiase subcontinent, een groot deel van Zuidoost-Azië, Zuid-China en Taiwan. Russels adder zijn te vinden in allerlei biotopen, van bosranden tot grasvelden met enige hogere vegetatie. Ook in ondergelopen graslanden en moerassen kan de slang worden aangetroffen maar nooit in het water. Russells adder schuilt en jaagt meestal in en rond struiken.

De russells adder voedt zich voornamelijk met knaagdieren, hoewel het vooral ook kleine reptielen, landkrabben, schorpioenen en andere geleedpotigen zal eten.
De beet van deze adder is zeer giftig en kan voor een mens dodelijk zijn, hoewel het aantal fatale beten in de werkelijkheid meevalt. Het gif tast het bloed aan waardoor bloeduitstortingen en zelfs verstikking kan optreden.

5. Maleise krait (Bungarus candidus)

Maleise krait (Bungarus candidus)

Bungarus candidus, algemeen bekend als de Maleise krait of blauwe krait, is een zeer giftige slangensoort.

Het is te vinden in Zuidoost-Azië, van Indochina in het zuiden tot Java en Bali in Indonesië en vaak in de buurt van rivieren, meren en vijvers.

De slang voedt zich voornamelijk met muizen, andere slangen en kleine knaagdieren.

De Maleise krait kan een totale lengte bereiken van 108 cm. Op de rug heeft het een patroon van 27-34 donkerbruine, zwarte of blauwzwarte kruisbanden op het lichaam en de staart, die aan de zijkanten versmald en afgerond zijn.
Het gif van de Maleise krait is zeer krachtig en bestaat uit extreme neurotoxinen die het vermogen hebben om het spierstelsel van het slachtoffer te verlammen met als gevolg het onvermogen om te spreken of helder na te denken.

4. Inlandtaipan (Oxyuranus microlepidotus)

Inlandtaipan (Oxyuranus microlepidotus)

De inlandtaipan is een uiterst giftige slangensoort. De totale lengte van de inlandtaipan is gemiddeld ongeveer 1,8 meter, hoewel grotere exemplaren een totale lengte van 2,5 meter kunnen bereiken. De hoektanden zijn tussen 3,5 en 6,2 mm lang. De inlandtaipan is donkerbruin, variërend van een rijke, donkere tint tot een bruine lichtgroene kleur, afhankelijk van het seizoen.

De slang leeft in de droge delen van Centraal-Australië, van het zuidoosten van het Noordelijk Territorium tot het westen van Queensland. Deze soort kan ook worden gevonden ten noorden van Eyremeer en ten westen van de splitsing van de rivieren Murray, Darling en Murrumbidgee.

Er wordt geschat dat een beet dodelijk genoeg is om minstens 100 volgroeide mannen te doden, en, afhankelijk van de aard van de beet, heeft het de potentie om iemand in slechts 30 tot 45 minuten te doden als het onbehandeld blijft. Het is een extreem snelle en wendbare slang die onmiddellijk met extreme precisie kan toeslaan.

Hoewel extreem giftig en een capabele aanvaller is de inlandtaipan meestal een nogal verlegen en teruggetrokken slang, met een vreedzame instelling, en ontsnapt hij liever aan de problemen. Echter zal de slang zich verdedigen en toeslaan als hij wordt geprovoceerd, misbruikt of verhinderd om te ontsnappen. Omdat ze op zo’n afgelegen plek leeft, komt de inlandtaipan zelden in contact met mensen; daarom wordt ze niet beschouwd als de dodelijkste slang ter wereld, vooral niet in termen van menselijke sterfte per jaar.

3. Australische bruine slang (Pseudonaja textilis)

Australische bruine slang (Pseudonaja textilis)

De Australische bruine slang leeft in bijna alle omgevingen, behalve in de dichte bossen rond Australië en het zuiden van Nieuw-Guinea. Ze komen het meest voor rond boerderijen omdat ze vooral huismuizen consumeren.

Deze extreem dodelijke slang ziet er vrij slank uit en kan een gemiddelde lengte van 1,5 tot 2 meter bereiken. Zoals de naam al aangeeft, is de Australische bruine slang typisch bruin van kleur en kan het ook een zwartachtig uiterlijk hebben. Ze zijn goed te herkennen aan hun kleine hoektanden, donkere tongen en donkere zwarte ogen. Ze hebben de neiging om meer actief te zijn tijdens de daglichturen.

Het gif van deze slang is extreem dodelijk, maar het is onderzocht dat de beten van deze slang een vrij laag sterftecijfer hebben – ongeveer 10% – omdat de slang meestal niet bij elke beet een groot volume gif afgeeft. Symptomen zijn onder andere een plotselinge daling van de bloeddruk, ernstige bloedingen, hartfalen en nierfalen. Afhankelijk van de hoeveelheid gif die tijdens de beet wordt geïnjecteerd, kunnen sommige mensen binnen enkele minuten symptomen ontwikkelen.

2. Australische tijgerslang (Notechis scutatus)

Australische tijgerslang (Notechis scutatus)

De Australische tijgerslang is een zeer giftige slangensoort die in de zuidelijke regio’s van Australië, met inbegrip van de kusteilanden, zoals Tasmanië, worden aangetroffen.

Deze slangen zijn zeer variabel van kleur, vaak met banden zoals die van een tijger. De huidkleur varieert sterk per exemplaar en per seizoen, van grijs tot licht- of donkerbruin dan wel olijfkleurig, dikwijls met smalle, gele dwarsbanden. De lichaamslengte kan ook sterk verschillen, en bedraagt bij een volwassen dier 100 tot 210 cm.

Deze overwegend dagactieve, terrestrische slang is soms ook actief in de ochtend- en avondschemering, zolang het weer goed is. Zijn voedsel bestaat voornamelijk uit kikkers, die hij met zijn gif verlamt. Als hij zich bedreigd voelt, maakt hij zijn hals breed en tilt zijn voorlichaam omhoog.

Het gif van de Australische tijgerslang bevat krachtige neurotoxinen, stollingsmiddelen, hemolysinen en myotoxinen. Symptomen van een beet zijn onder andere lokale pijn in de voet en de nek, tintelingen, gevoelloosheid en zweten, gevolgd door een vrij snel begin van ademhalingsmoeilijkheden en verlamming. In een studie wordt gemeld dat het sterftecijfer van onbehandelde beten tussen 40 en 60% ligt.

1. Mojave ratelslang (Crotalus scutulatus)

Mojave ratelslang (Crotalus scutulatus)

De Mojave ratelslang wordt gemiddeld minder dan 1 meter lang, met een maximale lengte van 1,4 meter. De kleur varieert van bruintinten tot lichtgroen, afhankelijk van de omgeving.

De Mojave ratelslang is een slang die voorkomt in de Mojave-woestijn in Zuid-Californië of lagere berghellingen en wordt vaak gevonden in buurten van struikgewas, maar het kan ook verblijven in laagland gebieden met weinig begroeiing, onder cactussen, Joshua boombossen, of grasvlakten.

De Mojave ratelslang is een zeer giftige pitadder-soort die voorkomt in de woestijnen van de zuidwestelijke Verenigde Staten en centraal Mexico. Het is misschien het best bekend om zijn krachtige neurotoxisch-hemotoxisch gif, dat wordt beschouwd als een van ’s werelds krachtigste ratelslangengif.

Loading...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *